Godenbeeldjes en rinkelbellen

Ik sta voor de tempel. Ik had het iets... opvallender verwacht. Het is een gewoon gebouw in een gewone woonwijk met een gewone grijze deur. Behalve het opschrift (“Dew Mandir”) en enkele beeldjes van goden voor het raam zie je nergens aan dat dit een heilige plek is.

Als je binnenkomt moet je je schoenen uitdoen. Waarom? Om nederigheid te tonen? Om beter in contact te komen met moeder aarde? Nee, anders moeten ze gewoon meer schoonmaken.

Dat klopt ook wel, want de gehele vloer is bedekt met een rood tapijt. Als je door de deuropening loopt hangt daar een bel. Die dient om als het ware toestemming te vragen om binnen te komen. Voor het altaar hangen nog twee bellen. Die dienen om de goden te groeten en uit te leggen waarom je gekomen bent.

Op het altaar staan minstens vijftien beelden van goden. Met apen- of olifantenkoppen, vrouwen en mannen, met twee of meer armen. Ook aan de muur hangen veel platen van goden en godinnen. Rechts op het altaar staat een soort preekstoel, maar dan niet verhoogd. De ruimte staat vol met rode stoelen die speciaal voor ons zijn neergezet. Normaal gesproken wordt er op de grond gezeten. Er zijn veel warme kleuren omdat dat goede energieën zijn.

Al snel kom ik erachter dat het allemaal heel praktisch is; schoenen uit, anders moeten we schoonmaken. Het is niet gebruikelijk dat je afspraken maakt, maar wel handig. Jullie zijn het niet gewend op de grond te zitten, dan pakken we stoelen.

Het is wel een stuk minder duidelijk, ook van binnen, dat het een gebedshuis is dan in bijvoorbeeld een kerk, of een moskee. Rond de wanden hangen spiegels, en de rest is betegeld met witte tegels. Dan heb je natuurlijk het altaar maar als je echt geen flauw idee hebt waar je net bent binnengelopen, kom je er pas achter dat het wel eens een tempel zou kunnen zijn als je voor het altaar staat. Desondanks vind ik het ook wel wat hebben, dat sobere. Want natuurlijk weet iedereen die naar binnen loopt wel ongeveer waar hij of zij op af stapt. Dan vallen de vele platen, de prachtig afgewerkte kleding van de beeldjes en de bellen op. Het is de kerk, maar dan voor Hindoes.

Bo-Elise, 2B